Etkinliklerin davetsiz misafirleri

Geçenlerde röportaj için bir konsere gittim, davetliyim. Kapıda sıramı beklerken önümdeki iki kız bir plan peşinde, biri “Hangisini söyleyelim?” dedi. Sıra onlara gelince benim de çok yakından tanıdığım ve geleceğini bildiğim bir gazeteci arkadaşımın adını söyledi. Görevli kızları içeri aldıktan sonra arkadaşımı aradım yolda, bir bilgisinin olmadığını söylemesin mi? Kızları o kalabalık içinde ara ki bulasın... Bu mevzu birçok kişinin başına gelmiş hatta daha garip şeyler! Mesela yıllardır müzik sektörünün içinde olan, davetlilerle ayrı sanatçısıyla ayrı ilgilenen Nurbanu Anter’de hikâye dolu. “Hiç unutmam biri, yurtdışından geldiğini NME Dergisi için çalıştığını ve festivale girmek istediğini söyledi. Türk olmadığını iddia etti ama İngilizce’si berbattı. Risk almak istemedik kimlik ya da pasaportunu göstermesini istedik otelde kaldığını söyledi. Sonra da gitti” dedi. Beni en çok şaşırtan, bir kadın dergisinin muhasebesinde çalışan kadının 5 kişiyi konsere sokmaya çalışmasıydı.... İşin bir de akreditasyon ya da eski tabirle “kapıya isim yazdırma” kısmı var. İşi bilen “Adımı yazdırmıştım” diyerek girmeye çalışıyor. Kimisi de basın kartıyla girmeye çalışıyor ama birkaç gün önceden akredite yapmak gerek. Nurbanu az küfür yememiş, “Ben kimim sen biliyor musun?” diye tehditler almış bu yüzden! Ya sabır... Kimisi de sahte basın kartı yaptırıp girmeye çalışıyor. Zamanında başaran olmuş akreditasyon sistemi de özellikle bilgileri teyit etmek için gerekli. Kırtasiye dergisinde yazıp da konser takibi için içeri girmeye çalışıyorsanız ortada bir problem var. Bu konuda Nurbanu’nun eli maşalı “Etkinliğe ancak haberini yapan, sektörle alakalı olanlar, o gün çalışan basın ve müzik yazarı gibi kişiler ücretsiz olarak girmeli. Aylarca irtibat kurmaya çalıştığım kişilerin hiç yanıt vermeyip son saniye davetiye istemeleri karşısında da şaşırıyorum!” diyor.