15 yıl sonra, aynı kaderi paylaştılar
Dalmaçyalı'dan Pitbull'a, "hayvan severliğimiz" maalesef hiç değişmedi…
ABONE OL
Öyle tatlıydık, öyle çok hayvan severdik ki, 1996’da vizyona giren “101 Dalmaçyalı” filminden sonra bir kez daha kabarmıştı bu duygularımız.
Gleen Cloose’lu, Jeff Daniels’li komediyi seyreder seyretmez aklımıza parlak bir fikir gelmişti. Hele bir de çocuklarımızın “Baba bana bundan allll…”larını duyduktan sonra…
O yıl, Dalmaçyalı köpek satışlarında patlama yaşandı (haliyle üretiminde de!). Dalmaçyalı motifi, yatak çarşafından dona moda oldu. Hangi eve gitseniz, kapıda siyah puantiyeli beyaz bir dört ayaklı karşılar oldu sizi.
“BU DA HEMEN DEĞİŞİVERDİ”
Sonra…
Dalmaçyalılar’a bir haller oldu. Küçükken pek tatlılardı da, büyüyünce birden değiştiler, sevimsizleştiler; bizim çocuklar eskisi kadar sevmez oldu onları…
Ya da biraz tuzlu geldiler, “Bunlar küçükken daha az yiyordu, mama yetişmiyor şekerim” oldu…
Ve birden sokaklar yüzünü yere devirmiş başıboş Dalmaçyalılar’la, bir süre sonra da çöpler siyah beyaz cesetlerle doldu.
Zaten sokağa atılmalarına bile gerek yoktu. Dalmaçyalılar çok duygusal, çok “insan sever” hayvanlardı. Açlıktan değil, okşanmamaktan ölecek kadar…