Dünya Kupası'nın en talihsiz ülkesi: 3 final sıfır kupa
Hollanda üç kez Dünya Kupası finaline çıktı, hiç kazanamadı. 1974, 1978, 2010: üç finalin üç ayrı hikâyesi.
Google’da haber kaynağınızı Habertürk olarak seçmek için tıklayın 
Hollanda Dünya Kupası tarihinde üç kez finale yükseldi, üçünde de sahadan kaybeden taraf olarak ayrıldı. 2026 Dünya Kupası oynanırken bu rekor hâlâ kimsede yok: Macaristan ve Çekoslovakya ikişer final kaybetti, ama üç finali görüp kupayı bir kez olsun havaya kaldıramayan tek ülke Hollanda. 1974, 1978, 2010. Üç ayrı kuşak, üç ayrı yenilgi.
Hollanda o turnuvaya bambaşka bir futbolla geldi. Johan Cruyff'un orta yerinde durduğu, oyuncuların sürekli yer değiştirdiği o sistem "Total Football" diye anıldı ve rakipleri felç ediyordu. Altı maçta 14 gol attılar, sadece bir kez yenildiler.
Final, ev sahibi Batı Almanya'ya karşıydı. Maç öyle başladı ki, Almanlar daha topa dokunamadan Neeskens penaltıdan Hollanda'yı öne geçirdi. Tribünler henüz yerine oturmamıştı, skor 1-0'dı. İlk dakikalarda öne geçen takım sonra dağıldı. Batı Almanya önce eşitledi, sonra ilk yarı kapanmadan Gerd Müller'in golüyle skoru çevirip 2-1 öne geçti. Bir daha da geri dönmedi, kupayı kendi seyircisinin önünde kaldırdı. Cruyff o turnuvanın en iyi oyuncusu seçildi. Eline geçen tek şey o oldu.
1978'DE CRUYFF BİLE YOKTU, GENE FİNALE GELDİLER
Dört yıl sonra Cruyff Arjantin'e hiç gitmedi. Gerekçesi tam olarak hiçbir zaman netleşmedi; güvenlik kaygıları ve dönemin Arjantin yönetimine duyulan tepki konuşuldu. Hollanda yıldızsız kaldı sanıldı.
Gene finale çıktılar. Karşılarında bu kez ev sahibi Arjantin vardı, Buenos Aires tribünleri kâğıt yağmuru altındaydı. Nanninga 82. dakikada skoru eşitleyince iş uzatmaya gitti. Orada Hollanda'nın direnci kırıldı: Kempes 104'te ikinci golünü buldu, Bertoni 115'te işi bitirdi. 3-1. İkinci final, aynı son.
Güney Afrika'daki final, 14 sarı kartla bir Dünya Kupası finalinin rekorunu kırdı. Hollanda sahaya öyle sert girmişti ki hakem o gece kartını durmadan çıkardı. Heitinga ikinci sarısını görüp kırmızıyla atılınca son dakikalara on kişi girdiler.
Ama o maç bir an yüzünden hatırlanır. 62. dakikada Robben İspanya savunmasının arkasına sarktı, karşısında yalnızca Casillas vardı. Birebir. Vurdu, Casillas ayağını uzatıp topu çıkardı. Hollanda'nın belki de en net şampiyonluk fırsatıydı, geçip gitti. Robben o tekliyi yıllarca taşıdı; röportajlarda dönüp dönüp aynı sahneye geldi. Uzatmanın sonuna doğru, 116. dakikada Iniesta İspanya'nın golünü attı ve kupa Madrid'e gitti.
Finalin ardından en sert cümle Hollanda'nın kendi efsanesinden geldi. Cruyff, milli takımının o akşam oynadığı oyunu "anti-futbol" diye nitelendirdi. Total Football'u dünyaya tanıtan adamın, kendi ülkesinin finalini böyle anması bu talihsizlik hikâyesinin en acı yan notu oldu.
İKİ FİNAL BİRÇOK ÜLKENİN KADERİ, ÜÇÜ İSE YALNIZ HOLLANDA'NIN
Hollanda yalnız değil. Macaristan 1938 ve 1954'te finale çıkıp kaybetti; 1954'teki Puskas'lı takım turnuvanın favorisiydi, Almanya'ya yenildi. Çekoslovakya da 1934 ve 1962'de aynı yolu yürüdü. İkisi de ikişer final gördü, ikisi de eli boş döndü. Hollanda'yı bu listede tek başına bırakan ise üçüncü final: 1974 ve 1978'in acısını taşırken 2010'da bir kez daha aynı kapıdan döndüler.