Aziz dizisi konusu nedir, oyuncuları kimler? Aziz dizisinin konusu ve oyuncuları!
Show TV ekranlarının fenomen dizisi Aziz'in yeni bölümüne geri sayım başladı, Aziz dizisi takipçileri tarafından dizinin konusunu ve oyuncuları merak konusu oldu. Her hafta Cuma akşamları seyirciyle buluşan Aziz dizisi bir dönem hikayesini ekrana taşıyor. Çekimleri Antakya'da gerçekleştirilen Aziz dizisi araştırılıyor.
NİGAR PAYİDAR (FÜSUN DEMİREL)
Ben Nigar. Galip’in ablasıyım. Payidarların güzeller güzeli biricik bahtsız kızı. İnsanın bahtı güzel olsun diye boşuna dememiş büyüklerimiz. Kız halaya çeker derler. Maksude’min de kaderi bana benzemiş. Gerçi o hepten kısmetsiz, ben bir yuva kurdum lakin ömürlü olmadı. Gencecik yaşta bir evlilik yaptım. Dillere destan bir düğünle evlendim. Daha yaptığımız düğün dilden dile konuşulurken kocam aniden hakkın rahmetine kavuştu. Çok göz yaşı döktüm, çok üzüldüm lakin gidene ne çare… Bir daha da ne yuva lafı ettim ne de yuva kurmaya meyil… Kendimi yeğenlerime, kardeşlerime adadım. Anaları gibi koruyup kolladım onları. Üçünü de evlat belleyip bağrıma bastım. Hep adaletli oldum. Sonra açık yürekli, lafını çekinmeden söyleyen biriyim. Yalan nedir bilmem. Bakmayın böyle dertli olduğuma aslında çoğu zaman komik, neşeli bir kadınım… Lakin onca dertten bağrım yapıştı… Önce Edip gidişiyle yaktı içimi. Sonra da Galip… Verdiği yanlış kararla hem kendini hem beni üzecek biliyorum… Ya çocuklar? Onlar her biri ayrı bir yürek sızısı benim için. Her biri izdivaç yolunda kendi felaketine doğru sürüklenirken ben elim kolum bağlı kaldım. Hangi birine yansın bu Nigar? Maksude’nin iki cihan bir araya gelse olmayacak sevdasına mı? Adem’in kendini göz göre göre ateşe atmasına mı? Yoksa her attığı adımda başını belalara koyan Aziz’e mi?
ADEM PAYİDAR (GÜVEN MURAT AKPINAR)
Ben Adem Payidar… Galip Payidar’ın biricik oğlu… Tüm hayatım bu… Galip Payidar’ın oğlu olmaktan, asil soyadımdan başka bir vasfım yok benim. Kaderim o kuyuya düştüğüm gün değişti… Öyle korkmuştum ki oradan sadece bedenim çıkmış tüm benliğimi o karanlık kuyunun dibinde bırakmıştım… O günden sonra hayattan payıma düşen sadece yenilgi, hüsran oldu. Aziz hep ailenin cesur oğlu bense korkak zayıf çocuğu olarak zihinlere kazındım… Her şeyin en iyisi Aziz’in oldu. Ses etmedim… Ta ki gönlüm aşka düşene kadar. Kara sevdaydı benimki… Aziz’in ona olan aşkı neydi ki? Ben onu Mecnun’un Leyla’yı, Ferhat’ın Şirin’i, Kerem’in Aslı’yı sevdiği gibi sevdim… Öl dese ölecek, servetimi, canımı, gururumu ayaklarının altına serecek kadar sevdim… Çekip vursa beni, ölümüm Dilruba’nın elinden oldu diye sevinecektim… Aklını kaybetmiş gibi, bütün hücrelerimle sevmekti benimkisi… Anladım… Dilruba yoksa yaşamak haram bana… Dilruba’yı asla bırakmayacağım… Onun için Aziz’le, kardeşim dediğim adamla savaşacağım ve bu öyle bir savaş ki Dilruba’ya giden yolda benim için her şey mubah olacak….
HATİCE ANA (MERAL ÇETİNKAYA)
Ben Hatice… Hatice ana derler bana… Ben hem erimi hem de aslan gibi üç evladı mı vatana şehit verdim. Şehit anası olmak kolay değildir. Yüreğin yanar cayır cayır da şehittir diye sabreder, Rabbine için yana yana hamd edersin... Bilirsin cennettedir ama yine de çok hasretlik çekersin… Bir boynu bükük, mazlum oğlum kalmıştı elimde lakin kaderde ona da bu toprakta şehadet şerbetini içmek varmış. Zülfikar’ıma çok yandı içim… Yavrum saftı, mazlumdu… Zalimin iftirasına, zulmüne uğradı. Kınalı kuzumu şehit ettikleri gün ben bir yemin ettim. “Gün gelecek Zülfikar zulmün boynuna dayanacak! Onu öyle birine verecem ki zalimin boynunu kesecek. Onu buradan sürecek. Ve ben o güne kadar bekleyeceğim” diye ant içtim. Bekledim de… Benim yiğit evlatlarım gitti lakin Allah’ın yeryüzündeki yiğitleri biter mi? Mevlam bana Aziz’i gönderdi… Aziz benim mazlum yavrumun dualarının kabulü, gönlünde yatan şehitliğin sebebiydi… Zülfikar’ı Aziz’in avuçlarına bıraktım. O bana oğul ben ona ana oldum. Yeri geldi sırdaş, yeri geldi yoluna yoldaş oldum… Ama Aziz en çok benim gönlümde ki yarama merhem, Allah’a ettiğim yeminimin umudu oldu.
AZİZ PAYİDAR (MURAT YILDIRIM)
Ben Aziz… Soylu ve zengin Payidar ailesinin ilk erkek evladıyım. Kendimi bildim bileli başıma buyruk, dik başlıyım. Hiçbir kararı uzun uzun düşünerek vermedim. Daima kalbimi dinledim. Ben hayatım boyunca herkesin kabul ettiği değil, kendi kalbimin doğrularının peşinden gittim. Bu yüzden onlar bana her baktığında bencil, kibirli, asi Aziz’i gördü. Bense yansımama her baktığımda kendi hakikatinin arkasından giden Aziz’i... Herkesin hikayesi bir yerde değişir. Lakin hiç tanımadığım bir halıcı kızı kurtarmamın hayatımda çıkaracağı kasırgayı, hikayemin bu denli değişeceğini asla tahmin edemezdim. Hayatımın her bir parçası kuru bir yaprak gibi başka bir yere uçup savruldu. Ama ben yaşıyorum. Yaşayacağım. Düştüğüm yerden ayağa kalkmayı babamdan öğrendim. Severim yeniden başlamaları, kavgayı, mücadeleyi. Herkese ve her şeye rağmen bildiğimi okuyacağım. Çünkü yaşamak benim en büyük kavgam. Tüm bu hengamenin içinde aklım, ruhum ve kalbim sanki ikiye bölünmüş gibi. Kalbimin bir yanında inci tanesi kadar efsunlu, parlak ve zarif Dilruba. Bir yanında güneş kadar sıcak ve aydınlık Efnan. Birbirinden gece ve gündüz kadar farklı iki kadın. Devamlı aynı soruyu soruyordum kendime… Bir kalbe iki kadın sığar mı?
EFNAN (SİMAY BARLAS)
Efnan benim adım… Efnan cennetteki güzel gözlü kız demek… Anam cehennem gibi bi evde dünyaya getirmiş. Açlığın, fakirliğin, zulmün içene… Anam koymuş adımı. Dünyada veremediği cenneti adımda yaşatsın istemiş. Küçücüktüm öksüz kaldım. Ama söz verdim ben ağlamaycam, o zalım babama inat gülecem diye anamın mezarı başında. Talihim de hep kaş çatacak değil ya bana, elbet bir yerde gülecek yüzüme gülecek dedim. Gülmedi. Yokluk, sefalet, eziyet yakamı bırakmadı. Ben hep bir gün biri gelecek dedim. Gelip beni bu cehennemden çıkaracak. Aziz’i gördüğüm vakit anladım. O benim kalu beladan alnıma yazılandır. Allah’a yemin ettim o gece. “Ondan başkasını sevmeyeceğim.” Bildim. Kader bizi bir daha karşılaştıracaktı. Bir gün döndü geldi. O gündür benim bütün bayramlarım. Lakin ben onun dünyasında bir diken, bahçesinde bir bataklık gülü gibi kalacağımı, kalbimin böyle acıyıp parça parça olacağını nereden bilecektim?
AZİME (SUZAN KARDEŞ)
Ben Azime… Adım Azime ama ismimden fıtratıma zerre bir şey geçmemiş. Biraz tembelim laf aramızda. Elime de pek becerikli değelim. Yaptığım aşlar hep bulamaç gibi olur. Bundan ötürü diğer avratlar bana bulamaç Azime diye lakap takmış. Çok umurumda, sankim kendileri şakıtıyo. Aziz bey yaptıklarımı töbe ağzına komuyo. Bi benim lappuş herif gübür gübür yutuyo o kadan. Yani Cemo, benim uğursuz herif… Sarfoş pabıçın teki. Öyle faydasız ki gübre gibi deyecem ama gübreye hakaret olacak. O bile çiçeğin, sebzenin neyim dibine şifa oluyo da yerden ekin bitiyo. Bir birimizle dövüşmeden bir gün geçirdiğimizi bilmem. Edip beyim öldükten sonra az daha acımızdan ölecektik. Yine de tek bir konak Beyi gelin çalışın da karnınız doysun demedi. Mevlam halimize acıdı da Aziz bey çıkageldi. Gayrı bizi dövse de, sövse de, kovsa da töbe Aziz Beyimi bırakmayız…