Arkadaşlarla yaşamak, arkadaşlarla yaş almak...

İnsan sosyal bir varlık. Tek başına sonsuza kadar yaşayamaz.

Ancak modern dünya algısı ve dijitalleşme ile yalnızlaştı, bireyselleşti, çocuklar odalarına yaşlılar evlerine kapandı. Pandemi de bu durumun üzerine tuz biber ekti.

Ne varki bu genellemeyi yerle bir eden, insanın yeniden doğasına uygun sosyal alanlara dönme ihtiyacını gösteren haberler de yok değil.

Çekirdek aile kavramının bu kadar yerleşmediği eski günlerde, evlerde dedeler, büyuk halalar, dayılar, teyzeler, nineler olurdu. Aynı evde yaşamasalar bile bunu hissedemeyeceğiniz kadar çok sık eve gelirlerdi. Komşular çat kapı birbirindeydi. Bazı pencerelerde mahallenin tüm çocuklarının katıldığı oyunları izleyen bir çift yaşlı göz olurdu.

Sevgi, saygı, dayanışma yoluyla, imece usulü yapılan sünnetler, düğünler, cenazeler gördüm. Elinde tenceresiyle hasta komşusuna çorba taşıyan mı dersiniz, yaşlısını her gün yoklayan mı? Çocukluğumuz bunları görerek geçti. Bir çocuğun yetişmesinde sosyal çevrenin önemini belirten en güzel ve en anlamlı söz sanırım "çocuğu bir köy büyütür". O zamanlar ne çocuk bakmak sorundu, ne de hasta bakmak. Herkesin her şeyden haberi vardı. Büyükler tecrübelerini anlatır, küçükler de güvende ve sosyal olurdu.

Modern dünya sanıyorum en çok yaşlıları ve çocukları birbirinden sonsuza dek ayırdı.

Yaşlılık denince yakın zamana kadar akla sadece üç seçenek gelirdi: Yalnız yaşamak, çocuklarının evine taşınmak ya da huzurevi.

Ancak kadınlar seçeneklerin bunlarla sınırlı olmadığını gösteriyor.

Evinde oturup ölümü beklemeyi reddeden 26 kadının hikayesi viral oldu

Geçen hafta The Times'da yer alan haberdeki 50 yaş üstü kadınların kurduğu yaşam konutu, yalnızlaşmayı redderen 26 kadının hikayesini anlatıyor. Erkeklerin buraya girmesi yasak. Londra'da New Ground kooperatifinde yaşayan herkes arkadaş...

Bir grup kadın arkadaş mor salkımla kaplı bir balkonda toplanmış. 26 sakinden en yaşlısı olan 96 yaşındaki Hedi Argent ve arkadaşları kahkahalar atıyorlar. 92 yaşındaki komşusu Angela Ratcliffe yeni aldığı kıyafetin etiketini kesmeyi unutmuş. Ensesindeki etiketi fark edip gülüşüyorlar. Başka bir kadın koşa koşa makas getirmeye içeri giriyor.

Burası sıradan bir konut projesi değil. Burası İngiltere’de yaşlılar için kurulmuş tamamen kadınlardan oluşan ilk ortak yaşam topluluğu.

10 yıl önce, yaşları 50 ile 80 arasında olan 26 kadın, Londra'da, hareketli bir ana caddenin arka sokaklarına gizlenmiş büyük bir arazi üzerindeki üç katlı eski bir tuğla binayı alıp onardı ve yeniden tasarladı. Evde 26 küçük apartman dairesi yapıldı, ortak bir mutfak ve ekip biçebilecekleri bir de bahçe...

Londra’nın kuzeyindeki High Barnet’te bulunan New Ground konut projesi bir huzurevi değil. Kadınlar burada birbirlerini gözetlemek yerine gözettiklerini söylemekten çok memnunlar. 10 yıldır hepsi burada yaşıyor. Çok farklı yaşam tarzlarına sahip olsalar da, tek bir fikirde birleşiyorlar: Yalnız yaşlanmak zorunda değiliz, beraber bir evi paylaşabiliriz.

Toplu konutta yaşayan herkes erkekleri tamamen reddetmediklerini, sadece hayatlarının kontrolünün kendi ellerinde olmasını istediklerini belirtiyorlar.

Bu yaşam konutu pek çok kadının hayalidir sanıyorum.

96 yaşındaki Hedi Argent erkeklerin bu tip hayaller kurmadığını söylüyor. Bu istek kadınlara özgü.

Dostane arkadaşlıkları yıllarca süren kadınlar birbirlerine sık sık 'beraber yaşasak ne güzel olurdu değil mi' diye sorar ve sonra uzun uzun hayaller kurmaya başlarlar: Büyük bir ev alırız... Sonra bahçesine bir şeyler ekeriz. Bahçenin ortasında büyük bir mutfağımız olur, orada topluca uzun süren yemekler yeriz. Çocuklarımızla hep beraber ilgileniriz, hem onlar sosyalleşir, hem biz...

Kimler bu şekilde?

Belki de ilerleme dediğimiz şey, her şeyi tek başımıza yapabilmek değil; ihtiyaç duyduğumuzda birbirimize yaslanabilecek bağlar kurabilmektir. İyi yaş almak sadece sağlıklı bir bedenle değil, anlamlı ilişkilerle de mümkündür. Yaşlılıkta en güçlü koruyuculardan biri aidiyet, dayanışma ve birlikte olabilme duygusudur.

Ne dersiniz?